0

گْوَش اَنت مَردے ءَ ردی یے کُت ءُ مُلک ءِ بادشاه ءَ بَندیگ جاہ ءَ بُرت.

آئی ءِ جَنین مَرد ءِ سَنگتے ءِ کِرّ ءَ شُت ءُ گْوَشت ئِے:
ترا واجہ شاباش اِنت، تئی سَنگت بَندیگجاہ ءَ بَند کَنَگ بیتّگ ءُ ترا هِچّ سَمایے نیست ءُ آسودگ ءَ نِشتگ ئے؟!

گُڑا سَنگت ءَ یَک شَپے چہ کَلات ءِ دیوالاں جُتک جَت ءُ چہ نگهپاناں رَد بیتّ ءُ وت ءَ بندیگ جاہ ءِ تَہ ءَ رَسینت.
بَندیگیں مَرد ءَ وهدے کہ وتی سَنگت دیت باز گَل ءُ وش هال بیت ءُ گْوشت ئِے جلدی زمزیلّاں چہ منی دَستاں بوج داں نگهپان نہ رَس اِتگ اَنت.

سَنگت ءَ دست بوتک اَنت ءُ گوَشت ئِے: تو نہ زان ئے من پہ تو چے کُتگ! من چہ کلات ءِ دیوالاں جُتک جَتَگ ءُ وَت ءَ تئی گْوَر ءَ رسینتگ.!

وَهدے کہ دَر ءِ نیمگ ءَ آتک اَنت سنگت ءَ پد ءَ گْوَشت: تو نہ زان ئے من پہ تو چے کُتگ! من چہ کلات ءِ دیوالاں جُتک جَتگ ءُ وت ءَ تئی گْور ءَ رَسینتگ.!

گوں دلسیاهی چہ نگهپاناں رَد بیت اَنت ءُ وت ءَ دیوال ءِ سَر ءَ رَسینت اِش، سنگت ءَ پد ءَ گْوشت: تو نہ زان ئے من پہ تو چے کُتگ! من چہ کلات ءِ دیوالاں جُتک جَتَگ ءُ وَت ءَ تئی گْور ءَ رَسینتگ!

بَندیگیں مَرد زَهر گِپت ءُ نگهپان ئِے توار کُت اَنت: بیا اِت اِے مَرد ءَ بہ گِر اِت کہ ماں کلات ءَ مان بیتّگ!
داں کہ نگهبان آتک اَنت مَرد تَتکَگ ءُ شُتگ اَت.

نگهپاناں بندیگیں مَرد جُست کُت: تو پرچا گوں آئی ءَ نہ شُت ئَے؟
آئی ءَ گْوَشت: چہ اِشی کہ دْرواهیں زِند ءَ وتی سنگت ءِ شِگان ءِ بندیگ جاہ ءَ بہ باں، گهتر همیش اِنت شُمئے بندیگ جاہ ءَ منی زِند آسر بہ بیت…!!!!

ما نزانت | برجان بلوچ

مقاله قبلی

ﻣﻦ ﭘﺪﺀَ ﮐﺠﺎ ﭼﻪ ﺑﯿﺎﺭﺍﮞ ﻫﻤﺎ ﮔﻮﺳﺘﮕﯿﮟ ﺑﻬﺎﺭﺍﮞ | زهور شاه هاشمی

مقاله بعدی

نظرات

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.